EMMY'S PLACE
BACK TO THE SKY-LINE
De belofte voorbij

Iedere pup zou uit moeten groeien tot een volwassen hond, zou moeten stoeien en rollen in het gras, en de warme zon op zijn vacht moeten voelen.

Iedere pup zou die kans moeten hebben. Maar soms zijn de kansen niet gelijk.

Onze nummer 10 die als laatste levende pup geboren werd, weliswaar een dag later dan de rest, had ongelijke kansen. Als laatste geboren met een gewicht van 350 gram, had die een slechte start. Op zijn geboortedag wilde die ons al weer verlaten, maar kregen we hem toch weer stabiel met een beetje glucose. Zo werd die kleine pup de troetel en het zorgenkindje, we hielden hem goed in de gaten. En het ging wonderwel goed met hem, hj was evenals de rest behoorlijk fel. Iedere dag kwam die in gewicht aan, tot afgelopen woensdag. Bij het wegen bleek die 40 gram afgevallen. Alle alarmbellen gingen rinkelen. Een pup mag niet afvallen. Al snel daarna bleek dat die steeds moeilijker aan de tepel bleef hangen, en tekort zuigkracht vertoonde. De pup kreeg glucose om hem een oppepper te geven. Dit hielp even, hij werd weer wat feller en het leek te gaan zoals de eerste keer. Tot die woensdagavond een tweede dip kreeg, waar die ook niet meer uitkwam met glucose. Ook het bijvoeden ging nu niet meer goed, zijn zuigkracht was verdwenen. We hebben daarna de pup nog kunstmatig gevoed, maar uiteindelijk overleed die op donderdagmiddag. Bij de fam prikten de tranen. Voor ons gevoel een schaduw over het nest, je gaat toch voor de volle 100 %.

De dierarts had al eerder ruis op de longen vastgesteld en daar ook een antibiotica voor gegeven, maar het heeft niet mogen baten.

Onze pup 10 is niet meer. De belofte is voorbij.